| Profilo di aliAli AyvazFotoBlogElenchi | Guida |
|
25 febbraio yazı yazalımaliayvaz <DIV style="FILTER: shadow(color=RED); LEFT: 30px; WIDTH: 229px; TOP: 10px; HEIGHT: 142px; TEXT-ALIGN: center"><BR><FONT color=brown size=7>aliayvaz <BR></DIV></FONT>
aliayvaz <DIV style="FILTER: shadow(color=#c0c0c0); WIDTH: 300px"><BR><FONT color=#cc0000 size=20><FONT color=#ff0000>aliayvaz</FONT> aliayvaz aliayvaz aliayvaz <span style="width: 100%; font-size: 24px; font-family: Arial Black; color: Blue; Filter: Wave(Add=0, Freq=2, LightStrength=20, Phase=10, Strength=5)">aliayvaz</span>
20 febbraio Space'te meşhur ol
06 febbraio CREATION/YARATILIŞ
05 febbraio MAIL LIST
03 febbraio İbretlik HikayelerCat Stevens : How I came to Islam
I was brought up in the modern world of all the luxury and the high life of show business. I was born in a Christian home, but we know that every child is born in his original nature - it is only his parents that turn him to this or that religion. I was given this religion (Christianity) and thought this way. I was taught that God exists, but there was no direct contact with God, so we had to make contact with Him through Jesus - he was in fact the door to God. This was more or less accepted by me, but I did not swallow it all. I looked at some of the statues of Jesus; they were just stones with no life. And when they said that God is three, I was puzzled even more but could not argue. I more or less believed it, because I had to have respect for the faith of my parents.
Gradually I became alienated from this religious upbringing. I started making music. I wanted to be a big star. All those things I saw in the films and on the media took hold of me, and perhaps I thought this was my God, the goal of making money. I had an uncle who had a beautiful car. "Well," I said, "he has it made. He has a lot of money." The people around me influenced me to think that this was it; this world was their God. I decided then that this was the life for me; to make a lot of money, have a 'great life.' Now my examples were the pop stars. I started making songs, but deep down I had a feeling for humanity, a feeling that if I became rich I would help the needy. (It says in the Qur'an, we make a promise, but when we make something, we want to hold onto it and become greedy.) So what happened was that I became very famous. I was still a teenager, my name and photo were splashed in all the media. They made me larger than life, so I wanted to live larger than life and the only way to do that was to be intoxicated (with liquor and drugs).
After a year of financial success and 'high' living, I became very ill, contracted TB and had to be hospitalized. It was then that I started to think: What was to happen to me? Was I just a body, and my goal in life was merely to satisfy this body? I realized now that this calamity was a blessing given to me by Allah, a chance to open my eyes - "Why am I here? Why am I in bed?" - and I started looking for some of the answers. At that time there was great interest in the Eastern mysticism. I began reading, and the first thing I began to become aware of was death, and that the soul moves on; it does not stop. I felt I was taking the road to bliss and high accomplishment. I started meditating and even became a vegetarian. I now believed in 'peace and flower power,' and this was the general trend. But what I did believe in particular was that I was not just a body. This awareness came to me at the hospital. One day when I was walking and I was caught in the rain, I began running to the shelter and then I realized, 'Wait a minute, my body is getting wet, my body is telling me I am getting wet.' This made me think of a saying that the body is like a donkey, and it has to be trained where it has to go. Otherwise, the donkey will lead you where it wants to go. Then I realized I had a will, a God-given gift: follow the will of God. I was fascinated by the new termino- logy I was learning in the Eastern religion. By now I was fed up with Christianity. I started making music again and this time I started reflecting my own thoughts. I remember the lyric of one of my songs. It goes like this: "I wish I knew, I wish I knew what makes the Heaven, what makes the Hell. Do I get to know You in my bed or some dusty cell while others reach the big hotel?" and I knew I was on the Path. I also wrote another song, "The Way to Find God Out." I became even more famous in the world of music. I really had a difficult time because I was getting rich and famous, and at the same time, I was sincerely searching for the Truth. Then I came to a stage where I decided that Buddhism is all right and noble, but I was not ready to leave the world. I was too attached to the world and was not prepared to become a monk and to isolate myself from society. I tried Zen and Ching, numerology, tarot cards and astrology. I tried to look back into the Bible and could not find anything. At this time I did not know anything about Islam, and then, what I regarded as a miracle occurred. My brother had visited the mosque in Jerusalem and was greatly impressed that while on the one hand it throbbed with life (unlike the churches and synagogues which were empty), on the other hand, an atmosphere of peace and tranquillity prevailed.
When he came to London he brought back a translation of the Qur'an, which he gave to me. He did not become a Muslim, but he felt something in this religion, and thought I might find something in it also. And when I received the book, a guidance that would explain everything to me - who I was; what was the purpose of life; what was the reality and what would be the reality; and where I came from - I realized that this was the true religion; religion not in the sense the West understands it, not the type for only your old age. In the West, whoever wishes to embrace a religion and make it his only way of life is deemed a fanatic. I was not a fanatic, I was at first confused between the body and the soul. Then I realized that the body and soul are not apart and you don't have to go to the mountain to be religious. We must follow the will of God. Then we can rise higher than the angels. The first thing I wanted to do now was to be a Muslim. I realized that everything belongs to God, that slumber does not overtake Him. He created everything. At this point I began to lose the pride in me, because hereto I had thought the reason I was here was because of my own greatness. But I realized that I did not create myself, and the whole purpose of my being here was to submit to the teaching that has been perfected by the religion we know as Al-Islam. At this point I started discovering my faith. I felt I was a Muslim. On reading the Qur'an, I now realized that all the Prophets sent by God brought the same message. Why then were the Jews and Christians different? I know now how the Jews did not accept Jesus as the Messiah and that they had changed His Word. Even the Christians misunderstand God's Word and called Jesus the son of God. Everything made so much sense. This is the beauty of the Qur'an; it asks you to reflect and reason, and not to worship the sun or moon but the One Who has created everything. The Qur'an asks man to reflect upon the sun and moon and God's creation in general. Do you realize how different the sun is from the moon? They are at varying distances from the earth, yet appear the same size to us; at times one seems to overlap the other. Even when many of the astronauts go to space, they see the insignificant size of the earth and vastness of space. They become very religious, because they have seen the Signs of Allah. When I read the Qur'an further, it talked about prayer, kindness and charity. I was not a Muslim yet, but I felt that the only answer for me was the Qur'an, and God had sent it to me, and I kept it a secret. But the Qur'an also speaks on different l I began to understand it on anothlevel, where the Qur'an says, {Those who believe do not take disbelievers for friends and the believers are brothers} Thus at this point I wished to meet my Muslim brothers.
Then I decided to journey to Jerusalem (as my brother had done). At Jerusalem, I went to the mosque and sat down. A man asked me what I wanted. I told him I was a Muslim. He asked what was my name. I told him, "Stevens." He was confused. I then joined the prayer, though not so successfully. Back in London, I met a sister called Nafisa. I told her I wanted to embrace Islam and she directed me to the New Regent Mosque. This was in 1977, about one and a half years after I received the Qur'an. Now I realized that I must get rid of my pride, get rid of Iblis, and face one direction. So on a Friday, after Jumma' I went to the Imam and declared my faith (the Kalima) at this hands. You have before you someone who had achieved fame and fortune. But guidance was something that eluded me, no matter how hard I tried, until I was shown the Qur'an. Now I realize I can get in direct contact with God, unlike Christianity or any other religion. As one Hindu lady told me, "You don't understand the Hindus. We believe in one God; we use these objects (idols) to merely concentrate." What she was saying was that in order to reach God, one has to create associates, that are idols for the purpose. But Islam removes all these barriers. The only thing that moves the believers from the disbelievers is the salat. This is the process of purification. Finally I wish to say that everything I do is for the pleasure of Allah and pray that you gain some inspirations from my experiences. Furthermore, I would like to stress that I did not come into contact with any Muslim before I embraced Islam. I read the Qur'an first and realized that no person is perfect. Islam is perfect, and if we imitate the conduct of the Holy Prophet (Sallallahu alaihi wa sallam) we will be successful. May Allah give us guidance to follow the path of the ummah of Muhammad (Sallallahu alaihi wa sallam). Ameen! AĞLAMA DUVARI
"Kudüs'te görevlendirilen bir gazeteci, AğlamaDuvarı'nın önünden her geçişinde
yaşlı bir Musevi'ninorada öyle durup dua ettiğini fark etmiş.Bir hafta, iki hafta... Sonunda adamla bir röportaj
yapmaya karar vermiş. İzin alıp teybini açmış, sormuşadama: - Adınız? - David. Polonya Yahudisiyim. Yaşım 65. Smalla'da bir manav dükkanım var. Evliyim. İki çocuğum Tel Aviv'de bir çiçek serasında çalışıyor... - Sizi her gün burada, Ağlama Duvarı'nın önünde, dua ederken görüyorum. - Evet, her sabah dükkanı açmadan buraya gelirim. Dünya barışı ve insanların kardeşliği için dua ederim. Öğle tatilinde bu sefer insanların mutluluğu, acıların sona ermesi için Yaradan'a yalvarırım. Akş... da eve dönerken, bu kez dürüst ve iyi insanların esenliği için dua ederim. Cumartesi günümü de burada, yine dua ederek geçiririm. - Ne güzel! Kaç senedir bunu sürdürüyorsunuz? - İsrail'e göçtüğümden beri, yani 40 yılı geçti. Gazeteci heyecanla sormuş: - 40 yıldır her gün dua ediyorsunuz. 40 yıldır yılmadınız. Bugün nasıl bir duygu içindesiniz, neler hissediyorsunuz? Uzun uzun iç geçirmiş yaşlı Musevi; sonra bezgin bir sesle cevap vermiş: - Vallahi artık bilemiyorum. İçimde, duvara konuşuyormuşum gibi bir his var." HACI BEKTAŞ VELİ-MEVLANA Bir adamcağız kötü yoldan para kazanıp bununla kendisine bir inek alır.
Neden sonra, yaptıklarından pişman olur ve hiç olmazsa iyi birşey yapmış olmak için bunu Hacı Bektaş Veli'nin dergahına kurban olarak bağışlamak ister. (O zamanlar dergahlar aynı zamanda aşevi işlevi görüyordu.) Durumu Hacı Bektaş Veli'ye anlatır ve Hacı Bektaş Veli helal değildir diye bu kurbanı geri çevirir. Bunun üzerine adam Mevlevi dergahına gider ve aynı durumu Mevlana'ya anlatır, Mevlana ise bu hediyeyi kabul eder. Adam aynı şeyi Hacı Bektaş Veli'ye de anlattığını ama onun bunu kabul etmemiş olduğunu söyler ve Mevlana'ya bunun sebebini sorar. Mevlana şöyle der: - Biz bir karga isek Haci Bektaş Veli bir şahin gibidir. Öyle her leşe konmaz. O yüzden senin bu hediyeni biz kabul ederiz ama o kabul etmeyebilir. Adam üşenmez kalkar Hacı Bektaş dergahı'na gider ve Hacı Bektaş Veli'ye, Mevlana'nın kurbanı kabul ettiğini söyleyip bunun sebebini bir de Hacı Bektaş Veli'ye sorar. Haci Bektaş da şöyle der: - Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise Mevlana'nın gönlü okyanus gibidir. Bu yüzden, bir damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir ama onun engin gönlü kirlenmez. Bu sebepten dolayı o senin hediyeni kabul etmiştir. ----------------------------------------------------- İnsanların birbirlerine duydukları saygı ve sevgi, yürekten gelen doğal tevazu sadece hikâyelerde kalmış olabilir mi? Bütün kırgınlıkların sevgiye barışa dostluğa dönüşmesi temennisiyle... DOSTLUK
Çölde yolculuk eden iki arkadaş hakkında bir hikaye anlatılır. Yolculuğun bir aşamasında iki arkadaş tartışırlar biri ötekine bir tokat aşk eder. Tokatı yiyenin canı çok yanar ama tek kelime etmez ve kum üzerine şu sözleri yazar: "BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM BANA BİR TOKAT ATTI." Yıkanabilecekleri bir vahaya rastlayana dek yürümeyi sürdürürler . Tokatı yiyen yıkanırken batağa saplanır boğulmak üzereyken arkadaşı tarafından kurtarılır. Boğulmak üzere olan arkadaş tam selamete çıktıktan sonra bir kaya parçası üzerine şu sözleri kazır: "BUGÜN EN İYİ ARKADAŞIM BENİM HAYATIMI KURTARDI." Tokatı vuran ve sonra en iyi arkadaşının hayatını kurtaran kişi ona şöyle der ," senin canını yaktığımda bunu kum üzerine yazdın ama şimdi kayaya kazıyorsun,neden?" Öbür arkadaş ona şöyle cevap verir. "Biri bizi incittiğinde bunu kum üzerine yazmalıyız ki bağışlama rüzgarı estiğinde onu silebilsin. Ama biri bize iyi bir şey yaparsa onu kayaya kazımalı ki onu hiçbir rüzgar yok etmesin. " İNCİNMELERİNİZİ KUMA , GÖRDÜĞÜNÜZ İYLİKLERİ KAYALARA KAZIMAYI ÖĞRENİN."
Denilir ki: özel birini bulmak bir dakikanızı alır,onu değerlendirmeniz bir saat içinde olur,onu sevmek için bir gün yeter ama sonra onu unutabilmek için bir ömrün geçmesi gerekir.
GERÇEK DOST
Savasin en kanli gunlerinden biriydi. Asker en
iyi arkadasinin az ileride, kanlar icinde yere dustugunu gördü. İnsanın başını bir saniye siperden cikaramayacagi gibi bir ates altindaydilar. Asker tegmenine kostu hemen:
- Komutanim, bir kosu arkadasimi alip geleyim mi? "Delirdin mi?" der gibi bakti tegmen... - Gitmeye değmez oglum, arkadasin delik desik olmus. Buyuk olasilikla ölmustur bile. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin! Ama asker o kadar israr etti ki, tegmen izin vermek zorunda kaldi. — Peki, dene bakalim! Asker yogun ates altinda firladi siperden
ve mucize eseri,arkadasinin yanina kadar gitti, yarali arkadasini sirtlandigi gibi tasidi. Birlikte siperin icine yuvarlandilar.
Tegmen kosup yaraliya bir goz atti ve nefes nefese
bir kenara ·yikilmis askere dondu: - Sana hayatini tehlikeye atmaya degmez, dememis miydim? Bu zaten ölmüs... — Degdi Komutanim, degdi! Dedi asker. - Nasil degdi, arkadasin zaten olmus, gormuyor musun? - Gene de degdi komutanim, cunku yanina vardigimda henuz yasiyordu... Ve onun son sozlerini duymak, dunyalara
bedeldi benim icin... Ve, hickirarak, arkadasinin son sozlerini tekrarladi: "Gelecegini biliyordum!" GELECEGINI BILIYORDUM!
Kalbimizde "arkadaslik" denilen bir mucize var.
Nasil oldugunu, nasil basladigini bilemezsiniz. Ama bunun ozel bir armagan oldugunu, Allah'in bir lutfu oldugunu bilirsiniz. Gercekten de arkadaslar nadide mucevherlerdir.
Yuzunuzu guldurup, basarmaniz icin cesaret verirler. Sizi dinlerler ve kalplerini acmaya hazirdirlar.
HAYIRSEVER
Sehrin hayirsever vakiflarindan birindeki çalisanlar sehrin en basarili avukatindan henüz herhangi bir bagis almamis olduklarini fark ettiler. Bagis toplama görevindeki kisi avukati bagista bulunmasi için ikna etmeye çalisiyordu: "-Arastirmalarimiza göre yillik geliriniz en az 500 000 dolar, ancak bugüne kadar hiç bir hayir isine bir kurus bagista bulunmamissiniz. O paranin bir kismini bir sekilde topluma iade etmek istemez miydiniz?" Avukat bir süre düsündü, sonra: "-Önce, arastimalariniz annemin uzun bir hastaliktan sonra ölmek üzere oldugunu ve hastane masraflarinin onun yillik gelirinin bir kaç kat üstünde oldugunu da gösterdi mi?" Görevli utandi: "-Sey, hayir." "-Sonra, kardesimin malul bir gazi, kör ve tekerlekli iskemleye mahkum oldugunu?" Görevli utancindan kipkirmizi kesilmis bir halde özür dilemeye çalisirken avukat onun sözünü kesti: "-Ya da kizkardesimin kocasinin bir trafik kazasinda öldügünü ve onu üç çocuguyla bes parasiz biraktigini?" Görevli yerin dibine geçmisti, sadece, "-Hayir, hiç bir bilgim yoktu ..." diye mirildanabildi. Avukat bir kez daha onun sözünü keserek devam etti: "-Pekala, ben onlara zerre miktar para vermezken size niçin vereyim?
ZEYTİN
"Kendisini karşılayan sekretere; Nazif Beyle görüşmek istediğini >>söyledi. Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: "Nazif Bey >>mi?"dedi. "Evet, Nazif Bey!" diye cevap alınca, hüzünlü bir ses >>tonuyla "Nazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaybedeli dört yıl >>oldu." dedi.Hiç beklemediği bu haberle bir acı saplandı yüreğine. >>"Ya, öyle mi...?" diyebildi sadece.Hicranlı bir suskunlukla bir >>müddet öylece kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlaryanaklarından >>süzülüp göğsüne damladı. Kendisini Toparlayıp "Onun adına >>görüşebileceğim bir yakını var mı acaba?" diye sordu."Evet var, >>oğlu Selim Bey....". Titrek bir sesle "Öyleyse Selim Beyle >>görüşebilir miyim?" dedi. Görevli hanım,insanda saygı uyandıran bu >>Kibar beyefendiye, "Selim Bey oldukça meşgul bir insan,randevusuz >>görüşmek pek mümkün olmuyor; ama ben yine de kendisine bir haber >>vereyim." dedive telefona yöneldi.. Sonra "Kim diyelim efendim?" >>diye sordu. "Kendimi ona ben tanıtmak istiyorum kızım." cevabı >>üzerine sekreter dahili telefonu çevirdi.Daha sonra mütebessim bir >>çehreyle, "Selim Bey sizinle görüşmeyi kabul etti, lütfen beni >>takip edin." dedi.Beraber merdivenden çıktılar.İnce bir zevkle >>döşenmiş geniş bir salondan geçip büyük birkapının önünde durdular, >>sekreter kapıyı açarak, 'Buyurun!' dedi. O da içeri girdi. >>Kendisini ayakta bekleyenvakur ve mütebessim gence doğru hızlı >>adımlarla yürüdü, elini uzatarak, "Merhaba, ben Prof. Dr. Mehmet >>Baydemir." dedi."Bendeniz de Selim Cebeci... Lütfen buyurun, >>oturun." dedi,genç iş adamı.Mehmet Bey, kendisine gösterilen yere >>oturur oturmaz:"Yirmi üç yıl,tam yirmi üç yıl... Vaktiyle bana burs >>verip okumama vesileolan insanın elini öpmek için bu ânı bekledim." >>dedi ve dudakları titredi, gözleri doldu."Ama o büyük insanın elini >>öpmek nasip değilmiş, bunun için ne kadar üzgünüm >>anlatamam."Yaşarmış gözlerini kuruladıktan sonra Selim Beye döndü: >>"Fakat en azından o büyük insanınmahdumunun elini sıkmaktan da >>bahtiyarım." Misafirin bu sözleri üzerine Selim Bey yerinden >>fırladı,kulaklarına inanamıyordu. Kelimelerinin her biri birer >>hayret nidâsı gibi dizildi cümlelerine: "Mehmet Baydemirdemiştiniz >>değil mi, Tosyalı Mehmet Baydemir mi?" Profesör, delikanlının bu >>heyecanlı haline bir anlamveremeyerek başıyla "Evet" dedi. Bunun >>üzerine Selim Beyin gözleri sevinçle parladı. "Babamla sizi uzun >>yıllararadık; ama bulamadık." dedi.Profesörün yanına gelerek iki >>eliyle elini tuttu, candan bir dost gibi sıktı ve "Sizi karşıma >>Allah çıkardı." dedi.Bu sözler profesörü çok şaşırtmıştı"Uzun >>yıllar beni mi aradınız? Peki ama neden?" dedi.Selim Bey gülen >>gözlerle profesöre bakarak "Bizdeki emanetiniziVermek için..." >>deyince, profesörün şaşkınlığı iyiden iyiye arttı. "Emanet mi?" >>dedi. Selim Bey cevap vermeden yerine geçip telefonu çevirdi. >>Karşısındakine "Gelebilir misiniz?" deyiptelefonu kapattı. Mehmet >>Bey, Şaşkın gözlerle Selim Beye bakarken kapı çalındı, odaya iyi >>giyimli bir bey girdi.Selim Bey ona yanına gelmesini işaret etti, >>sonra kulağına bir şeyler fısıldadı. Gelen kişi bir şey >>söylemedengeldiği kapıya yöneldi. O çıkarken Selim Bey, misafiriyle >>tatlı bir sohbete başladı. Sohbetleri koyulaştıkça,çehrelerindeki >>şaşkınlık, yerini birbirlerine Hasret kırk yıllık ahbapların >>yeniden buluşmalarındaki sevinç, samimiyet ve güvene bırakmıştı. >>Mehmet Bey yurt dışındaki tahsilinden, araştırmalarından ve yirmi >>üç yıl boyunca her yıl büyüyen memleket hasretinden bahsetti. Sonra >>Nazif Beyin duvardaki portresini göstererek, "Bu günlerimi şu büyük >>insana borçluyum." dedi. "Bana yalnızca maddî destek vermedi,mânen >>de beni hiç yalnız bırakmadı. Yurt dışında tahsil görürken yanlışa >>her yeltendiğimde hayalen yanımda hazır oldu. 'Sana bunun için burs >>vermedim.' Diyerek bana istikamet verdi. Ona her namazımda dua >>ediyorum." dedi ve gözlerini Nazif Beyin duvardaki fotografına >>mıhladı. Sonra gözleri portrenin altındaki ilk anda mânâ veremediği >>diğer tabloya kaydı.Son derece şık bir çerçevenin içinde, bazı >>yerleri yamalı ve tamir görmüş oldukça eski bir çift çorap >>duruyordu. Biraz daha dikkatli baktığında çerçevede bazı cümlelerin >>de sıralandığını fark etti:"Bir müddet zeytin yiyeceğiz, >>sonra..."Selim Bey, kendisine bir soru sorduğu için başını ona >>çevirdi; fakat aklı tabloda kalmıştı. Selim Beye cevap verirken >>tabloya bir daha baktı. İkinci cümle de birinci cümle gibi üç nokta >>ile bitiyordu: "Bir müddet sabredeceğiz, sonra..."İyice >>meraklanmıştı. Bu ilk görüşmeleri olmasaydı, yanına gidip Tabloyu >>iyice inceleyecekti; fakat bu uygun düşmez, düşüncesiyle Yalnızca >>sohbet arasında göz ucuyla merakını gidermeye çalışıyordu. Ancak >>her seferinde biraz daha artan bir merakın içinde kalıyordu. Üçüncü >>cümlede: "Bir müddet yürüyeceğiz, sonra..." diye yazıyor ve altta >>böyle birkaç cümle daha sıralanıyordu. Artık aklı hep tablodaydı. >>Sonunda dayanamayıp, "Selim Bey merakımı mazur görün. Şu tabloya >>bir mânâ veremedim." Dedi.Selim Bey kendisine has bir gülüş ile >>misafirine baktı, derin bir nefes alarak"Malumunuz, babam varlıklı >>bir insandı. Oldukça iyi bir hayatımız vardı. Sonra ne olduysa her >>şeyimizi kaybettik. O zenginlikten geriye hiçbir şey kalmadı. >>Köşkümüzdeki hizmetçiler de gitti. Yemekleri artık annem yapıyordu. >>Hatırlıyorum da bir sabah, kahvaltıya sadece zeytin koyabilmişti. O >>zengin kahvaltılarımıza bedel, yalnızca zeytin... Şaşkınlık içinde, >>'Başka bir şey yok mu?' diye sormuştum. Bu sorukarşısında annemin >>hüngür hüngür ağlayışı gözümün önünden hiç gitmiyor.Annemin >>ağlayışına mukabil babam: 'Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra...' >>dedi ve durdu, güçlü bakışlarını üzerimizde >>gezdirdi,'Alışacağız.'dedi.Ve iştahla bir zeytin alıp ağzına attı. >>Birkaç gün sonra haciz memurları gelip köşkümüzü de elimizden >>aldılar. Kenar bir mahallede küçük, eski bir eve taşındık. Doğru >>dürüst bir eşyamız da kalmamıştı. Annem bezgin bir sesle: 'Bu evde >>hiçbir şey yok! Burada nasıl yaşayacağız.' Diye haykırdı.Bunun >>üzerine babam: 'Bir müddet sabredeceğiz, sonra alışacağız.' dedi >>Gittiğim özel okuldan ayrılmış, bir devlet okuluna yazılmıştım. >>Sabahleyin okula servisle gitmeyi umarken, babam elimden tuttu, 'Bu >>ilk günün, okula beraber gideceğiz.' dedi. Yürümeye başladık. Okul >>oldukça uzak gelmişti bana, yorulup geride kaldığımı hatırlıyorum. >>Babam kim bilir hangi düşüncelere dalmıştı. Geride kaldığımı fark >>etmemişti. Biraz sonra fark edince bana döndü. İsyan dolu >>bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Bir an bana ızdırapla baktıktan >>sonra, yanıma geldi. Bir şey söylemesine fırsat vermeden, kızgın >>aynı zamanda nazlı bir tavırla, 'Yoruldum.' dedim. Babam oldukça >>sakin bir şekilde: 'Bir müddet yürüyeceğiz, sonra alışacağız.' >>dedi.Babam her sabah erkenden çıkıyor, geç saatlerde ancak >>dönüyordu. Döndüğünde ise küçük odaya çekiliyor, bazen saatlerce >>orada kalıyordu. Çoğu zaman buradan gözyaşları içerisinde çıktığını >>görüyordum. Bir gün, merakıma yenilip babamın küçük odasına girdim. >>Yerde bir seccade, seccadenin üzerinde de bir tespih vardı. Duvarda >>ise Arapça bir ibarenin altında şu yazı vardı: 'Allah borcunu ödeme >>niyetinde olanın kefilidir.'Babamın dediği gibi oldu, zor da olsa >>zamanla alıştık. Bu hal birkaç yıl sürdü. Bir gün babam eve çok >>farklı bir yüz ifadesiyle geldi. Ağlamaklı bir yüz ifadesi vardı. >>Her birimize bir paket getirmişti. Köşkten ayrıldığımız günden beri >>ilk defa paketlerle eve geliyordu. Bizi bir araya topladı. 'Bugün, >>benim için ne mânâya geliyor biliyormusunuz?' dedi, kelimeleri >>boğazına düğümlendi, gözlerine yaşlar hücum etti. Sözlerini kesmek >>zorunda kaldı. Her birimize hediyelerimizi teker teker verdi ve >>bizi ayrı ayrı kucaklayıp yanaklarımızdan öptü, kendisi de bir >>koltuğa oturdu. Cebinden gazeteye sarılı bir şey çıkardı. O sırada >>da ağlıyordu. Hepimiz şaşkınlık içinde babama bakıyorduk. Gazeteyi >>açtı, içinden bir çift yeni çorap çıkardı. Bu gözyaşlarıyla, bir >>çift çorabın alâkasını kurmaya çalışırken babam, beklemediğimiz bir >>şey yaptı. Çorabı burnuna götürdü, kokladı, kokladı. Arkasından >>hıçkırarak ağlamaya başladı.Hepimiz şok olmuştuk, tek kelime bile >>söylemeden bekledik.Babam nihayet kendisini topladı ve 'Bir zaman >>önce, büyük bir borcun altına girmiştim.Borcumu ödeme niyetiyle >>yeniden çalışmaya başladığım zaman kendi kendime 'bütün kazancım, >>borçlarımı ödeyinceye kadar alacaklılarımın hakkıdır. Onların >>hakkını vermeden ayağıma bir çorap almak bile bana haram olsun.' >>demiştim. Bugün ise, Allah'ın yardımıyla, borcumu bitirdim. Artık >>kimseye tek kuruş borcum kalmadı." dedi. Sonra gözyaşları içinde >>ayağındaki çorapları çıkarıp yeni çoraplarını giydi. Ben de o eski >>çorapları hem aziz bir baba yadigârı, hem de bir ibret nişanesi >>olarak sakladım. Bu çoraplar her gün bana: 'Paralarını ödeyinceye >>kadar bütün kazancım alacaklılarının hakkıdır.' diyor".Selim Beyin >>bakışları bilinmez âlemlere dalarken o,nemlenen gözlerini kuruladı, >>sonra dönüp duvardaki siyah-beyaz fotografa hayran hayran >>baktı."Babanız sandığımdan da büyükmüş Selim Bey. Ben olsaydım öyle >>müreffeh bir hayattan sonra anlattığınız gibi bir darlıkta, >>herhalde çıldırırdım." Selim Beye döndü ve "Siz ne yapardınız?" >>diye sordu. Selim Bey kendisine has tebessümü ile: "Bir müddet >>zeytin yerdim, sonra..."dedi ve gülümsedi. O sırada kapı çalındı, >>biraz önceki beyefendi elinde bir Kutuyla içeriye girdi. Kutuyu >>Selim Beyin masasına bırakıp çıktı. Selim Bey yerinden kalkıp >>kutuyu alarak Mehmet Beye uzattı. 'Buyurun, yıllarca size vermek >>istediğimiz emanetiniz.' dedi. Mehmet Bey bilinmez >>duygulariçerisinde kutuyu açtı. İçinden kadife bir kese çıktı. >>Keseyi açıp içini kutuya boşalttığında merakı iyiden iyiye arttı. >>Keseden birkaç tane cumhuriyet altını ile bir not çıkmıştı. Mehmet >>Bey hassasiyetle katlanmış kâğıdı açıp okumaya başladı.Sevgili >>Mehmet Bey oğlum,Bazen istediğimizi yaparız, çoğu zaman da mecbur >>olduğumuzu... Tahsil hayatınız boyunca size burs vermeyi taahhüt >>etmiştim. Ancak eğitiminizin son altı ayında size burs verme >>imkânını bulamadım. Bir müddet sonra imkânlarıma yeniden kavuştum; >>lâkin bu sefer de size ulaşamadım. Dolayısıyla size borçlandım ve >>borçlu kaldım. Eğer böyle bir borcu gözyaşı ve ızdırapla ödemek >>mümkün olsaydı, ben bu borcu fazlasıyla ödemiş olurdum. Zira >>sevgili oğlum, bu altı aylık zaman diliminde bursunu verememenin >>ızdırabıyla kaç gece ağladım. Her neyse, bursunuzu tarihlerindeki >>değeriyle altına çevirdim. Bu altınlar sizindir. Bunlar elinize >>ulaştığında, borçlarımın tamamını ödemiş olacağım.Sevgilerimle, >>Nazif Cebeci.Mehmet Bey neye uğradığını şaşırmıştı. Bu büyük >>insanın yüceliği karşısında bir çocuk gibi yalnızca ağlıyor, >>ağlıyordu. Selim Bey de bir hayli duygulanmıştı. Onun da >>yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Bir ara yaşlı gözlerle babasının >>siyah-beyaz portresine baktı. Kendisine yıllarca hüzünle bakan >>gözleri, bu sefer sevinçle bakıyor gibiydi > >
Albüm
|
|
|