Dışarıda ki seslerden yağmur yağdığı belli oluyor ve su damlalarını sesi tabutumun gıcırtısına karışıyordu. Cenaze Namazı için camiye gidiyor olmalıydık. Cami deyince hatırıma gelmişti. Çok yakınımızda olmasına rağmen nedense bir türlü elim deyip de gidememiştim. Ama 50 yaşına gelince namaza başlayacak ve herkesin şikayet ettiği kötü alışkanlıklarımı terk edecektim. Ah su kaza olmasaydı ileride ne iyi insan olacaktım.

    Daha önce duyduğum ses "Geçti artik geçti" diye tekrarladı. Biraz sonra namazım kılınmış ve imam efendi meftanin nasıl bir insan olduğunu sorduğunda ben cemaatin arasında 8-10 kişinin bu soruya cevap vermediğini gayet iyi biliyordum. Evet bu insanların haklarını yediğimi biliyordum. Fakat bu kaza olmasaydı onların gönlünü alacak ve yaptığım hataları telâfi edecektim. Camide ki isimiz bittikten sonra tekrar omuzlara kaldırılmıştım. Tabutun eğik bir şekilde taşınmasından mezara giden yokuşu tırmandığımızı anlıyordum. Şiddetli yağan yağmurda çatlaklardan içere girerek kefenimi yer yer ıslattığının farkındayım. Bazı konuşmaları duyuyordum. Dostlarımın bir kısmı piyasadaki durgunluktan bahsediyor, bir kısmı ise geçen aksam televizyon da oynayan kovboy filmini methediyordu. Tabutumu taşıyan bir diğeri ise diğerine söyle diyordu:"Tam ölecek günü buldu rahmetli, sırılsıklam olduk birader", duyduklarım galiba yanlış olmalıydı, yoksa bunlar uykularımı onlar için feda ettiğim dostlarım değil miydi? Yolculuğum bir müddet sonra bitmiş ve tabutum yere indirilmişti. Kapak tekrar açıldı ve güçsüz vücudumu kucaklayan  birkaç kol beni dibinde su birikmiş olan bir çukura doğru indirdi. ("AMAN ALLAH'IM" Bu kabir değil miydi?  O ana kadar buraya gireceğimi neden düşünmemiştim?) Sessiz feryadımı kimse duymuyor ve dostlarım, kalın tahtalar ile üstümü kapatmak için adeta bir birleriyle yarışıyorlardı. Tekrar zifiri karanlıkta kalmış ve bütün zerrelerim ile dua etmeye başlamıştım.